عوامل موثر بر قلدری کودکان

از عوامل مؤثر در فرایند قلدری می‌توان به مهارت‌های اجتماعی اشاره کرد. با افزایش پیچیدگی‌های روابط با همسالان در طول دوره نوجوانی، ادامه و حفظ این روابط نسبت به روابط با همسالان در اوایل یا میانه‌های دوره کودکی بیشتر نیازمند مهارت‌های اجتماعی مناسب است. چنانچه مطالعات نشان دادند مهارت‌های اجتماعی پایین موجب وضعیت‌های اجتماعی ضعیف برای کودکان و نوجوانان می‌شود (روبین، بوکوسکی و پارکر، 2006؛ هاسلاگر، گیلسن، لیشوت، ویکسن‌ـ‌والراون و هاراتپ، 2002). پژوهشگران مختلفی ارتباط بین مهارت‌های اجتماعی و درگیری در پدیده قلدری را تایید می‎کنند (هوور، الیور و هازیر 1992؛ ساتون، اسمیت و سویتنهام، 1999). بین پرخاشگری نوجوانان و توانایی همدلی آنان با دیگران نیز رابطه وجود دارد (وزیری و لطفی‌عظیمی، 1390)؛ افراد قلدر در مذاکرات‌شان برای حل تعارض‎های بین فردی منحصراً راهبردهای پرخاشگرانه را اتخاذ می‌کنند چرا که آنها فاقد مهارت‌های جایگزین برای حل تعارض هستند (هوور و دیگران، 1992؛ ولک و دیگران، 2000).

 در مقابل به نظر می‌رسد افراد قربانی نیز دارای مهارت‌های اجتماعی ضعیف هستند به طوری که افراد قربانی در روابط بین فردی[1] مشکلاتی مانند سطوح بالاتر اضطراب اجتماعی (کریگ، 1998؛ کریگ و پپلر، 2000)، انزوا و ترس از ارزیابی منفی[2] (استورچ و مارسیا‌ـ‌وارنر، 2004) و نواقصی در مهارت‌های اجتماعی (نیری و جوزف،1994؛ شافر و سیلورمن، 2013؛ کویو،2012) را تجربه می‌کنند. نتایج مطالعات بالا حاکی از نقش مهارت‌های اجتماعی در پدیده قلدری است اما مطالعات کمی تاکنون به بررسی مهارت‌های اجتماعی مثبت و منفی در دانش‌آموزان قلدر، قربانی و عدم درگیر در پدیده قلدری پرداخته‌اند. از سوی دیگر با مرور ادبیات پژوهشی در مورد پدیده قلدری مطالعه‌ای که به بررسی مقایسه‌ای دو دسته اختلال‎های درونی‌سازی شده و برونی‌سازی شده در این افراد بپردازند، یافت نشد. همچنین پدیده قلدری از جمله پدیده‌هایی است که در مدارس کشور ایران کمتر مورد توجه قرار گرفته است.

[1] interpersonal

[2] negative evaluation