درمان تعاملی والد-کودک چیست؟
درمان تعاملی والد-کودک در ابتدا توسط آیبرگ برای کودکان 7-2 ساله ابداع شد. این مدل یک روش درمانی آموزش رفتاری والدین
مبتنی بر تجربه است که با ادغام مفاهیمی از بازیدرمانی کودک محور، نظریه دلبستگی و نظریه یادگیری اجتماعی دیدگاه جدیدی در درمان اختلالات رفتاری کودکان ارائه کرده؛ همچنین برای مفهومسازی والدگری سالم از مفهومسازی بامریند درباره والدگری نیز استفاده شد. بامریند (1967) نشان داد دو بعد کلیدی گرمی و ایمنی والدین برای رشد سالم کودک اهمیت اساسی دارند. آیبرگ این روش درمانی را بر مبنای تقویت والدگری والدین شکل داد. درمان تعاملی والد کودک در اصل برای درمان اختلالات رفتاری کودکان ایجاد شد. مشکلات رفتاری کودکان یکی از عمده دلایلی است که والدین را به مراکز مشاوره میکشاند (تمپل، هرشل و کوکو، 2015).
در این روش درمانگر والدین را در حال تعامل با کودکان هدایت و مربیگری میکند. بهطورمعمول این مربیگری از پشت یک آینه یکطرفه و یا تلویزیون و از طریق هندزفری در گوش مادر انجام مشود. والدین در دو گروه از مهارتهای مربیگری آگاه میشوند. در تعاملات معطوف به کودک، والد برای ایجاد ارتباط با کودک مهارتهای بازیدرمانی سنتی را یاد میگیرد. مهارتهای معطوف به کودکان شامل تحسین، انعکاس، تقلید، توضیح، اشتیاق و توجه است. در مهارتهای معطوف به والد، مهارتهایی درباره افزایش توافق و کاهش رفتارهای اخلالگرانه کودک به والدین آموخته میشود. مهارتهای معطوف به والد شامل دادن دستورات مناسب، تحسین کردن توافق کودک، استفاده از تایم اوت برای عدم توافق و ایجاد قوانین معمول در خانه است. پیشرفت درمان بر اساس تسلط والدین در مهارتهای لازم ارزیابی میشود. این تسلط بهصورت پیوسته بهوسیله ابزارهای موجود سنجیده میشود؛ بنابراین طول درمان میتواند در خانوادههای مختلف متفاوت باشد. درمانی تعاملی والد کودک هنگامی به پایان میرسد که والدین به هر دو گروه مهارتهای معطوف به کودک و مهارتهای معطوف به والد مسلط شده و رفتارهای کودک در دامنه نرمال خود قرار میگیرد. این روش درمانی به دامنهای از مشکلات رفتاری و هیجانی میپردازد. استفاده از روش کدگذاری و تکنیکهای مربیگری در لحظه ویژگیهایی است که این روش درمانی را از سایر روشها متمایز میکند، این تکنیکها والدین را در مهارتهای بازیدرمانی و همچنین وضع قوانین یاری کرده و آنها را به حد تسلط میرساند و از این طریق رابطه والد-فرزند بهبود پیدا کرده و پذیرش کودک افزایش و پرخاشگری او کاهش مییابد. مربیگری از طریق دوربین یا آینه یکطرفه به والد و کودک اجازه میدهد تا بر روی تعامل خود متمرکز باشند و به کودک این تجربه را میدهد که تمامی تعاملات از طریق مادر ایجاد میشوند و درمانگری در اتاق وجود ندارد (جرارد، والاس، کلهف، مورگان و مک نیل، 2018).
Parent child interaction therapy(PCIT)
متخصص روانشناسی/روانشناس بالینی کودک ونوجوان
متن
